New Penguin Parallel Text: Short Stories in Japanese (2011)

Samengesteld, ingeleid en van verklarende noten voorzien door Michael Emmerich.

Erg prettig en zeer aan te bevelen boekje. De verhalen zijn over het algemeen goed en van een prettige lengte. Het boekje ziet er daarnaast ook gewoon erg mooi uit (het Japans is verticaal gedrukt, wat ik esthetisch ontzettend plezierig vind); en vrijwel alles aan Emmerichs bewerking – introductie, voetnoten, vertalingen, de furigana – vond ik nuttig en welkom.

Emmerich maakt in zijn introductie onderscheid tussen de auteurs in ‘generaties’. Met generaties doelt hij hier niet op leeftijd van de auteurs, maar op de literaire stromingen/stijlen die elkaar opvolgen. Yoshida Sueko (1947) en Tsushima Yūko (1947-2016) zijn immers nauwelijks ouder dan Murakami Haruki (1949), maar horen qua stijl etc. nog bij de generatie van (Nobelprijswinnaar) Ōe Kenzaburo (1935).

Deze twee generaties weet Emmerich te beschrijven. De eerdere kenmerkt zich volgens Emmerich door: “brilliant, intense, often disturbing fiction that conveyed a sense of density and weight”. De generatie die daarop volgt, die van Murakami Haruki (1949) en Yoshimoto Banana (1964), beschrijft Emmerich als: “equally brilliant writers with a taste not for gravity but for levity, or, at the very least, with a certain easygoing, approachable lightness of touch.”

De overige vier auteurs opgenomen in deze verzameling zijn volgens Emmerich echter te verschillend, zowel qua schrijven als achtergrond, om als een ‘generatie’ getypeerd te worden. Hij spreekt daarom niet van drie generaties die vertegenwoordigd zijn in dit boekje, maar “two generaties and a nongeneration”. Wat ze wel gemeen hebben is dat het allemaal ‘zij-instromers’ in de prozaliteratuur zijn: Koike Masayo was dichteres, Abe Kazushige schreef filmscripts, Ishii Shinji was op weg illustrator te worden, en Kawakomi Hiromi was biologielerares.

Voor het schrijven van de Japanse namen in de juiste volgorde voer ik het excuus aan dat Emmerich het ook doet. (En, ja, als Emmerich in de sloot zou springen zou ik dat ook doen.)

Ratings:
☆ = did not like it
☆☆ = it was ok
☆☆☆ = liked it
☆☆☆☆ = really liked it
☆☆☆☆☆ = it was amazing

The Silent Traders (1982)
Tsushima Yūko (1947-2016)
Vertaald naar het Engels door Geraldine Harcourt
(Mijn) rating: ☆☆

In (het Tokiose park) Rikugien stuit een vertelster op meerdere zwerfkittens en vraagt zich af hoe katten hier kunnen overleven. Misschien, begint ze vervolgens te mijmeren, worden ze wel gevoed door kinderen uit de buurt. Misschien wel door kinderen zonder vaders. In ruil voor wat ersatzvaderschap van de buurtkaters, misschien. Ontroerende gedachte, helaas kon het verhaal me niet goed boeien.

De regels van de psychologie van de koude grond schrijven nu overigens voor dat ik hier moet melden dat Tsushima een dochter was van de beroemde schrijver Dazai Osamu, die zelfmoord pleegde in 1948, toen Tsushima slechts één jaar oud was. Vandaar, lijkt mij, het thema.

Love Suicide at Kamaara (1984)
Yoshida Sueko (1947)
Vertaald naar het Engels door Yukie Ohta
Rating: ☆☆☆¾

Verhaal dat zich afspeelt op Okinawa. Sammy (18) is een Amerikaanse deserteur op de vlucht voor de militaire politie. De oudere Kiyo (58) is een prostituee die zowel moederlijke als andere gevoelens koestert voor Sammy, wiens uiterlijk wordt omschreven als engelachtig en dat van een filmster. Om die reden vindt Kiyo het goed als Sammy vraagt of hij voorlopig bij haar mag onderduiken. Maar, waarschuwt ze: “It can’t be forever”. En inderdaad, het duurt niet forever.

Dit verhaal vond ik het beste uit de bundel. Dat Luk Van Haute zijn verzameling Japanse verhalen ( Liefdesdood in Kamara en andere Japanse verhalen ) naar dit verhaal heeft genoemd pleit erg voor een eventuele aankoop.

Concerning the Sound of a Train Whistle in the Night or On the Efficacy of Stories (1995)
Murakami Haruki (1949)
Vert. Michael Emmerich
Rating: ☆☆☆

Dit was mijn eerste positieve ervaring met Murakami. Dat het verhaal slechts anderhalve (1,5) pagina in beslag neemt zal daar iets mee te maken hebben.

A Little Darkness (2000)
Auteur: Yoshimoto Banana (1964)
Vert. Michael Emmerich
Rating: ☆☆☆½

Op een kerkhof in Buenos Aires, bij het graf van Eva Perón, herinnert een 21-jarige vertelster de aandoenlijke maar moeilijke geschiedenis tussen haar beide ouders en de problematische familieachtergrond van haar moeder. Erg mooie illustratie van het gegeven dat vroeg of laat elk mens beschadigd raakt, waardoor we uiteindelijk allemaal (jawel!) a little darkness met ons meedragen.

Net als de verhalen in Yoshimoto’s Kitchen (1988) gaat dit verhaal over het verlies van een dierbare en de verwerking daarvan, alleen veel beter en efficiënter verteld. Net als bij Murakami mijn eerste echt positieve ervaring met deze auteur.

Mogera Wogura (2001)
Kawakami Hiromi (1958)
vert. M. Emmerich
☆☆☆

Leuk en sympathiek verhaal over een soort reusachtige mollen die ‘lege’ mensen verzamelen, depressievelingen.

Waarom Emmerich precies voor de titel Mogera Wogura heeft gekozen (naar een inheemse mollensoort) begrijp ik overigens niet helemaal. Kawakami’s Japanse titel, 鼹鼠 (Ugoromochi), het woord voor mol in het Kansai-dialect, had volgens mij prima volstaan. In een noot achterin schrijft Emmerich er alleen over:

Don’t bother memorizing the kanji for 鼹鼠, or even the word itself, because you will almost certainly never encouter it again, and also because no ordinary speaker of Japanese knows what it means, either. Even the author, 川上弘美, confessed in an interview I once read that she had simply stumbled across it in the dictionary when she was looking up some other word beginning with う.

Genjitsu House (2004)
Koike Masayo (1959)
Emmerich

Puntloos geleuter over baby’s.

The Maiden in the Manger (2004)
Abe Kazushige (1968)
Vert. Michael Emmerich
☆½

Een verzamelaar reist naar een prullariahandel om daar een zeldzaam seksspeeltje te kopen, daar wacht hem een verrassing. Een verkenning van het rare. Het verhaal begint wat traag, lijkt op een gegeven moment interessant te worden, maar is uiteindelijk toch niet erg bevredigend.

Het is volgens mij te merken dat Abe een filmschrijver is. Veel moderne Japanse films lijden immers ook aan de misvatting dat vaagheid om de vaagheid een artistieke prestatie is.

Where the Bowling Pins Stand (2005)
Ishii Shinji (1966)
Emmerich

Mijn aantekening bij dit verhaal informeert me dat ik het vond tegenvallen, maar ik ben vergeten waarom. Zoals ik het me herinner was het wel mooi eigenlijk.


Hierrr: https://www.goodreads.com/review/show/1780743866

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: